Mutluluğun bile mutsuz olduğu çağ

İnsanın birine ulaşırken yaşadığı heyecan, duyduğu sevinç ve içinde büyüttüğü mutluluk, zamanla yerini hayal kırıklığına bırakabiliyor. Bir an önce kavuşmak için çırpındığımız, konuşmak için fırsat kolladığımız insanlar, bazen bir anda koskoca bir mutsuzluğa dönüşebiliyor. Bir zamanlar yüzümüzde tebessüm oluşturan şeyler, gün geliyor gözlerimizi dolduruyor.

Ne tuhaf bir çağın içindeyiz. Herkes mutlu görünmek zorunda, herkes iyi olduğunu göstermek zorunda, herkes hayatının en güzel anlarını yaşadığını kanıtlamak zorunda. Peki, gerçekten mutlu muyuz? Yoksa yalnızca mutluymuş gibi yapmayı mı öğrendik?

Telefonlarımız elimizden düşmüyor. Birinin çevrim içi olup olmadığını, mesajımızı görüp görmediğini, hikâyemize bakıp bakmadığını takip ediyoruz. Bir bildirim sesiyle heyecanlanıyor, cevap gelmediğinde bütün enerjimizi kaybediyoruz. Bazen tek bir mesaj günümüzü güzelleştirirken bazen gelmeyen bir mesaj bütün günümüzü mahvedebiliyor.

Düşünsenize, bir insanın mutluluğu artık telefon ekranında beliren birkaç kelimeye bağlı olabiliyor. Bir "Nasılsın?" mesajı kendimizi değerli hissettirirken, cevapsız bırakılan bir mesaj saatlerce zihnimizi meşgul edebiliyor.

İşte bizim çağımızın en büyük çelişkilerinden biri bu: Herkese ulaşabiliyoruz ama çok az insana gerçekten dokunabiliyoruz.

Bir mesajla başlayan mutluluk, sessizlikle bitiyor

Birini tanıyorsunuz. Önce sıradan bir konuşma gibi başlıyor her şey. Sonra mesajları beklemeye başlıyorsunuz. Telefonunuza baktığınızda onun yazıp yazmadığını kontrol ediyorsunuz. Birlikte konuşacağınız konuları düşünüyorsunuz. Bazen hiçbir şey yapmadan sadece onunla konuşacağınız anı bekliyorsunuz.

Sonra kendinizi bir anda o insanın hayatında önemli bir yere koymuş buluyorsunuz.

Belki de en büyük yanılgımız burada başlıyor. Birkaç güzel cümleden büyük anlamlar çıkarıyoruz. Biraz ilgi gördüğümüzde bunun hep böyle devam edeceğini düşünüyoruz. Bir insanın bize gösterdiği yakınlığı, geleceğe verilmiş bir söz gibi kabul ediyoruz.

Ama hayat öyle işlemiyor.

Bir gün mesajlar azalıyor. Konuşmalar kısalıyor. Eskiden saatlerce konuştuğunuz insanla artık iki kelimeyi bir araya getiremiyorsunuz. Bir zamanlar sizi merak eden insan, şimdi günlerce hâlinizi hatırınızı sormuyor.

Üstelik ortada doğru düzgün bir açıklama da yok.

İşte insanı en çok yoran şeylerden biri bu belirsizlik. Ne tamamen bitmiş bir şey var ne de devam ettiğine inanabileceğiniz bir durum. Bir bakıyorsunuz umutlanmışsınız, bir bakıyorsunuz yine hayal kırıklığı yaşıyorsunuz.

Kendi kendinize sorular sormaya başlıyorsunuz:

Acaba yanlış bir şey mi söyledim? Fazla mı ilgi gösterdim? Bir şeyleri yanlış mı anladım? Yoksa ben mi gereğinden fazla anlam yükledim?

Aslında belki de cevap çok basit: Karşınızdaki insan sizin hissettiğiniz kadar hissetmiyor.

Ama bunu kabullenmek hiç kolay değil.

Çünkü insan bazen bir kişiyi değil, o kişinin kendisine hissettirdiği mutluluğu özlüyor. Bir mesajı değil, o mesaj geldiğinde yaşadığı heyecanı bekliyor. Bir konuşmayı değil, konuşurken kendisini ne kadar değerli hissettiğini arıyor.

Ve en acısı, bir zamanlar mutluluk kaynağı olan insanın artık mutsuzluğunuzun sebebi hâline gelmesi.

Herkes çevrim içi ama kimse gerçekten orada değil

Sosyal medyada binlerce takipçimiz, yüzlerce arkadaşımız, onlarca konuşma penceremiz var. İstediğimiz kişiye saniyeler içinde ulaşabiliyoruz. Bir fotoğraf paylaşıyoruz, beğeniler geliyor. Bir hikâye atıyoruz, kimlerin izlediğini kontrol ediyoruz.

Ama gece telefonumuzu bir kenara bıraktığımızda kendimize şu soruyu soruyoruz: Gerçekten konuşabileceğim kaç kişi var?

Çünkü takipçi sayısı, insanın yalnızlığını azaltmıyor. Beğeni sayısı, kendisini değerli hissetmesini sağlamıyor. Bir fotoğrafın altına yazılan onlarca güzel yorum, bazen insanın içinde taşıdığı tek bir kırgınlığı bile silemiyor.

Üstelik sosyal medya bize sürekli başkalarının hayatlarının en güzel anlarını gösteriyor. Birileri tatilde, birileri arkadaşlarıyla eğleniyor, birileri sevgilisiyle mutlu, birileri başarılarını paylaşıyor.

Biz de kendi hayatımızın en sıradan, en yorgun, en dağınık anlarını onların en güzel fotoğraflarıyla karşılaştırıyoruz.

Sonra neden benim hayatım böyle değil, diye düşünüyoruz.

Belki de sorun hayatımızın kötü olması değil, başkalarının hayatına bakarken kendi hayatımızı yaşamayı unutmuş olmamız.

Herkesin mutlu olduğu bir fotoğrafın arkasında ne yaşandığını bilmiyoruz. Birinin gülüşünün ardında hangi kırgınlıkların saklandığını göremiyoruz. Çünkü sosyal medya bize hayatın tamamını değil, insanların göstermek istediği kısmını sunuyor.

Biz ise o birkaç saniyelik görüntüleri gerçek hayatın tamamı sanıyoruz.

Biraz da kendimize geç kalmayalım

Bütün bu karmaşanın içinde kendimizi unutuyoruz. Birinin mesajını beklerken kendi hayatımızı erteliyoruz. Birinin bizi sevmesini isterken kendimize nasıl davrandığımızı sorgulamıyoruz. Bir başkasının ilgisini kaybetmemek için kendi isteklerimizden vazgeçiyoruz.

Oysa neden birinin bizi seçmesini bekliyoruz? Neden kendimizi sürekli bir başkasının davranışlarına göre değerlendiriyoruz?

Biri bizi aramadığında değersizleşmiyoruz. Biri bizimle konuşmak istemediğinde anlatacaklarımız anlamsızlaşmıyor. Bir insan hayatımızdan çıktığında hayatımızın bütün anlamı da onunla birlikte gitmiyor.

Bunu bilmekle gerçekten hissetmek arasında büyük bir fark var, biliyorum.

Yine de öğrenmemiz gerekiyor.

Çünkü hayatımızı başkalarının vereceği cevaplara, göndereceği mesajlara ve göstereceği ilgiye göre yaşamayacak kadar değerliyiz.

Belki de artık kendimize biraz daha iyi davranmalıyız. Herkesin bizi anlamasını beklemek yerine önce kendimizi anlamalıyız. Herkesin bizi sevmesini istemek yerine kendimizi sevmeyi öğrenmeliyiz.

Ve en önemlisi, mutluluğu bir insanın varlığına ya da yokluğuna mahkûm etmemeliyiz.

Son söz: Mutluluklar, mutlu olmayan bana…

Bazen düşünüyorum da, bizim derdimiz gerçekten mutlu olamamak mı, yoksa mutluluğun ne olduğunu unutmak mı?

Bir mesajla gökyüzüne çıkıp bir sessizlikle yere çakılıyoruz. Birinin hayatımıza girmesiyle bütün eksiklerimizin tamamlanacağını düşünüyor, o kişi uzaklaştığında her şeyimizi kaybetmiş gibi hissediyoruz.

Oysa biz bir insanın ilgisinden çok daha fazlasıyız.

Belki de bu çağda en çok ihtiyacımız olan şey, birbirimize karşı biraz daha açık, biraz daha dürüst ve biraz daha gerçek olmak. İnsanları belirsizlikte bırakmamak, hislerimizle oynamamak, bir gün çok yakın olup ertesi gün yabancılaşmamak…

Çünkü kimsenin kalbi, canımız sıkıldığında girip çıkabileceğimiz bir yer değil.

Biraz daha az gösteriş, biraz daha çok samimiyet… Biraz daha az beklenti, biraz daha çok anlayış… Biraz daha az çevrim içi görünmek, biraz daha çok gerçekten orada olmak…

Belki o zaman mutluluk da kendisini bu kadar yalnız hissetmez.

Ben yine de umut etmek istiyorum. Bir mesajın gerçekten meraktan atıldığı, bir buluşmanın yalnızca vakit geçirmek için değil özlendiği için gerçekleştiği, bir insanın söylediği sözün arkasında durduğu günlerin geleceğine inanmak istiyorum.

Çünkü insan ne kadar kırılırsa kırılsın, içinde bir yerlerde yeniden mutlu olmayı bekliyor.

Ama bu kez birinin mesajıyla değil, kendi hayatıyla mutlu olmayı…

Ve son bir cümle bırakmak istiyorum:

Mutluluğun bile mutsuz olduğu bu çağda, belki de en büyük cesaret, hâlâ içtenlikle mutlu olabilmeye çalışmaktır. Mutluluklar, mutlu olmayan bana. Umarım bir gün hepimiz, mutlu görünmek zorunda kalmadan gerçekten mutlu olabiliriz.