Ankara’nın en gürültülü sessizliği
Ankara’da bazen bir cümle günlerce konuşulur… Bazen de bir sessizlik.
Siyasetin eski kurtları bilir: Konuşmamak da bir konuşma biçimidir.
Hele söz konusu isim Devlet Bahçeli ise… Sessizlik, sıradan bir suskunluk değildir. Mesajdır. İşarettir. Bekleme hâlidir.
Geçen hafta yaptığı çıkışlar Ankara’da dikkatle not edildi. Özellikle Kürt meselesi… İmralı ekseni… Yeni dönem tartışmaları…
Kullandığı ifadeler hem iktidar cephesinde hem muhalefette satır satır okundu.
Fakat ardından ilginç bir tablo ortaya çıktı.
Cumhur İttifakı’nın büyük ortağı Adalet ve Kalkınma Partisi sessiz kaldı.
Ne güçlü bir sahiplenme geldi… Ne de mesafe koyan sert bir açıklama.
Ankara kulislerinde buna “kontrollü sessizlik” deniliyor.
Çünkü iktidar bazen hemen konuşmaz. Önce topluma bakar. Sahanın nabzını ölçer. Tepkinin yönünü izler.
Siyaset biraz da budur zaten… Önce rüzgârın yönünü anlamak.
İşte tam bu noktada, Devlet Bahçeli’nin bu hafta grup toplantısı yapmaması sıradan bir program değişikliği olmaktan çıktı.
Ankara şimdi şu soruyu soruyor:
“Geri adım mı?” Yoksa… “Bekleme pozisyonu mu?”
Çünkü Cumhur İttifakı uzun süredir yalnızca bir siyasi ortaklık yürütmüyor. Aynı zamanda hassas bir denge yönetiyor.
Bir taraf milliyetçi tabanı diri tutuyor… Diğer taraf daha geniş toplumsal zemini kontrol etmeye çalışıyor.
Bu nedenle bazı çıkışlar aynı anda hem değerli bulunuyor… Hem de kontrollü biçimde sınırlandırılıyor.
Bugün görünen tablo şu:
Devlet Bahçeli gündemi zorlayan hamleler yapıyor. Ama Adalet ve Kalkınma Partisi özellikle toplumsal fay hatlarına dokunan başlıklarda hızlı refleks vermemeyi tercih ediyor.
Bu da kamuoyunda görünür bir kriz yaratmasa bile… Görünmez bir mesafe hissi oluşturuyor.
Ankara’nın yeni siyasi dili biraz da burada başlıyor.
Eskiden liderler yüksek sesle konuşurdu. Şimdi suskunluklar konuşuyor.
Yapılmayan açıklamalar… Ertelenen toplantılar… Verilmeyen fotoğraflar…
Hepsi siyasi analizin parçası hâline geldi.
Belki de bu yüzden… Devlet Bahçeli’nin bu haftaki sessizliği, geçen haftaki sözlerinden daha çok tartışılıyor.
Çünkü siyasette bazen en güçlü mesaj… Hiç konuşmamaktır.
