Vefa mı, rüzgâr mı?

Siyasette insanın gerçek karakteri, rahat zamanlarda değil; zor zamanlarda ortaya çıkar.

Her şey yolundayken aynı fotoğraf karesinde yer almak kolaydır. Asıl mesele, fırtına çıktığında nerede durduğunuzdur. Çünkü o gün verilen karar, sadece bugünü değil, yarını da anlatır.

Ne gariptir ki bazıları, dün omuz omuza yürüdükleri yolları bugün inkâr ediyor. Dün alkışladıkları insanları, arkasından gözyaşı döktüklerini bugün görmezden geliyor; dün "birlikteyiz" dediklerini ise bugün yalnız bırakabiliyor.

Aslında değişen ilkeler değil; değişen hesaplar olunca geriye sadece vefa sorgusu kalıyor.

Makamlar gelir geçer. Güç el değiştirir. Kalıcı olan ise insanın sözü, duruşu ve hafızalarda bıraktığı izdir. Dün omuz verdiğine bugün sırtını dönenler, belki günü kurtarır; ama vicdanlarda hak ettiği yeri bulamaz.

Vefa, güçlü olanın yanında durmak değil; zor gününde de aynı kararlılıkla yol arkadaşının yanında olabilmektir. Çünkü sadakat, menfaatin başladığı yerde değil; menfaatin bittiği yerde anlam kazanır.

Tarih, rüzgârın yönüne göre saf değiştirenleri değil; şartlar ne olursa olsun duruşunu koruyanları yazar.

Çünkü insanı büyüten, geldiği makamlar değil; zor zamanda gösterdiği vefadır.