Yerebatan Sarnıcı'nın yapılış amacı ne? Tarihteki görevi şaşırtıyor

Yerebatan Sarnıcı, Doğu Roma (Bizans) İmparatoru I. Justinianus tarafından 6. yüzyılda yaptırıldı. Yapının temel amacı, özellikle sarayların ve çevredeki önemli kamu binalarının su ihtiyacını güvenli şekilde karşılamaktı.

O dönemde kuşatma ve kuraklık gibi durumlarda şehrin susuz kalmaması için büyük yer altı su depoları inşa ediliyordu. Yerebatan Sarnıcı da bu sistemin en önemli parçalarından biri oldu.

BİZANS İMPARATORLUĞU'NUN SU İHTİYACINI KARŞILADI

Sarnıca su, Belgrad Ormanları bölgesinden getirilen kemer ve su yolları aracılığıyla ulaştırılıyordu. Depolanan su başta Büyük Saray olmak üzere çevredeki yapılar için kullanılıyordu.

Bu sayede İstanbul'un merkezi bölgelerinde yıl boyunca düzenli su temini sağlanabiliyordu.

İSTANBUL'UN EN BÜYÜK KAPALI SARNIÇLARINDAN BİRİ

Yaklaşık 140 metre uzunluğa ve 70 metre genişliğe sahip olan Yerebatan Sarnıcı, 336 mermer sütunuyla dikkat çekiyor. Sütunların büyük bölümü farklı antik yapılardan getirilen malzemelerle oluşturuldu.

Özellikle Medusa başlı sütun kaideleri, yapının en çok ilgi gören bölümleri arasında bulunuyor.

GÜNÜMÜZDE TURİSTİK BİR MERKEZ OLARAK KULLANILIYOR

Osmanlı döneminde de varlığını koruyan sarnıç, zamanla farklı amaçlarla kullanıldı. Restorasyon çalışmalarının ardından müzeye dönüştürülen yapı, bugün yerli ve yabancı turistlerin yoğun ilgi gösterdiği tarihi mekanlardan biri olarak öne çıkıyor.

Yerebatan Sarnıcı, yalnızca bir su deposu değil, aynı zamanda İstanbul'un binlerce yıllık mühendislik ve mimarlık mirasının önemli örneklerinden biri olarak kabul ediliyor.