6 Şubat’ın "sessiz" kuşağı! Üç yılın ardından çocuk dünyasındaki derin enkaz

6 Şubat 2023’te yaşanan felaket, çocukların en temel ihtiyacı olan "temel güven duygusunu" kökünden sarstı. Uzmanlar, deprem bölgesinde özellikle 8 yaş grubuna kadar düşen intihar düşünceleri ve ergenlerde artan madde kullanımı konusunda ciddi uyarılarda bulunuyor.

Psikolog Sami Erdoğan’a göre; çocuklar o gece sadece evlerini değil, her şeye gücü yettiğine inandıkları yetişkinlerin "çaresizliğini" de gördüler. Bu durum, çocuklarda parmak emme gibi davranışsal gerilemelerden, her an tetikte olma haline (anksiyete) kadar uzanan geniş bir travma yelpazesi oluşturdu.

TELEFON EKRANINA HAPSOLAN YAŞAMLAR

Depremin psikolojik yıkımı, bazı gençleri dünyadan tamamen kopardı. Hatay’da depreme telefonla oyun oynarken yakalanan 23 yaşındaki Barış Özbay, bu travmanın en sarsıcı simgelerinden biri oldu.

Üç yıldır tırnaklarını kesmeyen, duş almayı reddeden ve üniversiteyi bırakıp odasına kapanan Özbay, "Elimde olsa yemek bile yemem" diyerek yaşama sevincini bir enkazın altında bıraktığını haykırıyor. Barış gibi binlerce genç, konteyner kentlerde oyun alanı eksikliği ve sosyal izolasyon nedeniyle teknoloji bağımlılığı ve ağır depresyon kıskacında hayata tutunmaya çalışıyor.

ACIDAN DOĞAN KARARLILIK

Tüm bu karanlık tabloya rağmen, yaşadığı büyük kayıpları birer motivasyon kaynağına dönüştüren çocuklar da var. Antakya’daki Irmak Apartmanı’ndan 45 saat sonra çıkarılan 16 yaşındaki Tuğba Akın, babasını kaybettiği o geceden sonra bir bacağını da ampute etmek zorunda kaldı.

Ancak o pes etmedi: "Asker olacaktım, artık protezim var ama pes etmiyorum; estetik cerrah olup benim gibi çocuklara umut olacağım" diyerek azmiyle örnek oluyor. Benzer şekilde, annelerini veya babalarını kaybeden Şirincan Mahmut ve Efe Sağlam gibi gençler, kayıplarının anısına tıp fakültesi sıralarına girmek için gece gündüz çalışıyor.

DEPREMİN SİMGE BEBEKLERİ

Depremin 48. saatinde parmağını emerek enkazdan çıkarılan ve "simge bebek" olan Muhammed Doğan Korkmaz bugün 3 yaşına ayak bastı.

Annesini ve kardeşini Elbistan’da toprağa veren Muhammed, şimdi babası ve babaannesiyle yaralarını sarıyor. Muhammed’in büyümesi, deprem bölgesindeki tüm aileler için bir umut ışığı olurken; UNICEF ve yerel öğretmenlerin çabalarıyla spor sahalarına dönen çocuklar, voleybol ve futbol gibi branşlarla travmalarından uzaklaşmaya çalışıyor.

ÇOCUKLARA GELECEK SÖZÜ

Deprem bölgesindeki çocuklar için iyileşme süreci sadece ilk yardımlarla sınırlı kalmamalı. Bölgedeki konteyner kentlerde devam eden alt ıslatma vakaları ve "kırmızı ayakkabı travması" olarak adlandırılan sosyal eşitsizlikler, profesyonel vaka yönetiminin önemini ortaya koyuyor.

UNICEF’in 2025 yılı verilerine göre; on binlerce çocuğun hala nitelikli eğitime ve psikososyal desteğe ihtiyacı var. Çocukların "güvendiği dağlara kar yağmaması" için toplumun her kesiminden kesintisiz ve uzun soluklu bir sahiplenme bekleniyor.